De enige indicator die overblijft wanneer al het andere verdampt.

We leven in een fantastische tijd. Fantastisch… en volkomen absurd. Nooit eerder waren er zoveel statistieken over wielrenners. Vermogen, cadans, hartslagvariabiliteit, geschatte VO2max, FTP, TSS, IF, NP, links/rechts balans, trapefficiëntie, kwadrantvermogen, geschatte spronghoogte, spierverzadiging, lokale deoxygenatie, pedaalcontacttijd, verticale oscillatie, heuvelvermogen, sprintvermogen, drempelvermogen, staand vermogen, vermogen in de regen, vermogen na een kop koffie... We zouden de kracht van vermogen bijna kunnen meten. En toch leek de fietser nog nooit zo verdwaald.Want door alles te willen meten, verliezen we uiteindelijk uit het oog wat er echt toe doet. Laten we ons daarom een ​​radicale wereld voorstellen. Een wereld waarin alles verdwijnt. Geen sensoren meer. Geen Garmin meer. Geen Strava meer. Geen Excel-bestanden meer. Geen grafieken meer. Geen gekleurde zones meer. Geen 'trainingsbelasting' meer. Geen 'pieken' meer. Een wereld waarin er nog maar één kenmerk overblijft om een ​​fietser te definiëren. Welke moet je kiezen?

Door Jeff Tatard – Foto's: DR 

De verleiding van macht

Velen zouden spontaan zeggen: het gemiddelde vermogen. Of beter : de FTP. De FTP is immers uitgegroeid tot een soort moderne Heilige Graal:

• Ze rangschikt de wielrenners.
• Zij stelt de trainingsplannen op.
• Zij structureert de groepen.
• Het wakkert vergelijkingen aan.
• Het streelt ego's.

Maïs FTP is een verleidelijke illusie. Ze is buitengewoon nauwkeurig... en diepgaand onvolledig. Twee wielrenners kunnen dezelfde FTP hebben en toch totaal verschillend zijn: de ene kan geen 10 minuten lang een hoge intensiteit volhouden, de andere kan een uur lang op volle snelheid fietsen. FTP meet het uithoudingsvermogen, niet de individuele fietser.

De verleiding van gewicht

Anderen zouden eerder neigen naar de gewicht. Vooral in een land dat dol is op bergpassen. Maar gewicht alleen zegt al genoeg. Een lichtgewicht klimmer kan kwetsbaar, inconsistent of ineffectief zijn. Een zwaardere fietser kan daarentegen ongelooflijk efficiënt zijn, een groot uithoudingsvermogen hebben en tactisch zeer sterk zijn. Gewicht is een maatstaf voor het lichaam, niet voor de individuele hardloper.

De verleiding van VO2max

Zeer wetenschappelijkHeel nobel, heel fysiologisch. Maar VO2max is een plafond, geen prestatie. Een hardloper kan een enorme VO2max hebben en toch een heel slechte wielrenner zijn... omdat hij niet weet hoe hij zijn inspanning moet doseren, hoe hij moet afzien, anticiperen of gewoonweg volhouden. VO2max meet potentieel, niet de realiteit.

En wat?

Als we moesten blijven een enkele indicatorDe enige echte maatstaf voor een fietser zou moeten zijn:

• Eenvoudig
• universeel
• Ontwikkelaar
• Diep menselijk
• En valsspelen is onmogelijk.

Geen kille statistiek. Geen abstract getal. We hebben een indicator nodig die een verhaal vertelt. De wielrenner in zijn puurste vorm. En deze indicator bestaat.

De enige indicator die ertoe doet: je gemiddelde snelheid. route gebruikelijk

Niet op een legendarische klim. Niet op een Strava-segment. Niet op een test van 20 minuten. Maar op UW route. Die je uit je hoofd kent. Die waar je weet wanneer de wind draait. Die waar je elke hobbel, elke bocht, elk vals vlak kent. Jouw route van het dagelijks leven. Want daarin wordt alles onthuld.

Uw fysieke conditie? Ja.
Ben je moe? Ja.
Uw motivatie? Ja.
Uw inspanningsmanagement? Ja.
Je mentale toestand? Ja.
Jouw techniek? Ja.
Je gevoel voor ritme? Jazeker.

Op jouw route Zoals altijd kun je niet valsspelen. Je weet wanneer je sterk bent. Je weet wanneer je moe bent. Je weet wanneer je vooruitgang boekt. Je weet wanneer je achteruitgaat. En het allerbelangrijkste: je voelt dit allemaal zonder scherm.

De magnifieke paradox

In een wereld waar meten bijna overbodig is, is de beste indicator niet de meest geavanceerde. Het is de eenvoudigste. Geen curve. Geen algoritme. Geen formule. Gewoon: "Vandaag, op mijn routeIk ging sneller.. ' En dat, dat kan geen enkele sensor je ooit afnemen.

Conclusie (zeer 3bikes)

Het moderne fietsen heeft ons buitengewone hulpmiddelen gegeven. Maar het heeft ons soms ook de essentie doen vergeten: Fietsen is geen exacte wetenschap. Het is een gevoel, een ritme, een ademhaling, een intieme relatie met de route.

En als er maar één getal zou mogen overblijven, dan zou het misschien wel het meest bescheiden getal zijn: je gemiddelde snelheid op je gebruikelijke route. Want daar, voorbij de wattages, de algoritmes en de grafieken, blijft een fietser over, een fiets, een route… en de simpele waarheid van inspanning.

=> Lees ook onze eerdere artikelen Mag

=> Om verder te gaan: hoe kwantificering een culturele waarde werd Tussen meesterschap, prestatie en constante vergelijking.