Wij kennen allemaal wel iemand zoals hij. Degene die elke tegel in een kans verandertGaat zijn fiets kapot? Perfect: een kans om de werking ervan te leren kennen, te sleutelen of een nieuw hoofdstuk in zijn leven te schrijven. Een blessure? Tijd om zijn lichaam te testen, de grenzen ervan te leren kennen en slimmer terug te komen. Een nederlaag in de sprint? Een handdruk later is zijn tegenstander een kameraad geworden. routeEn dat is vaak ook zo. Dezelfde die midden januari zonder handschoenen wegrent, terwijl de regen over zijn gezicht stroomtAlsof zijn lichaam een ​​pact met de kou had gesloten. Waar kwam die kracht vandaan?

Door Jeff Tatard – 3Bikes.fr / Foto's ©3Bikes

Het verhaal dat we onszelf vertellen

Ons brein heeft zo zijn sluiproutes.Als hij hoort "val niet"hij herinnert zich vooral " vallen "Alsof achter de ontkenning het oorspronkelijke beeld bleef bestaan.

Omgekeerd, zeggen "Ik houd vast" Vaak is dit voldoende om het lichaam te heroriënteren: gedachten gaan niet alleen vooraf aan daden, ze geven er ook vorm aan. Woorden worden steunpunten. Ze geven richting, een invalshoek, een frisse wind.

In een verhelderende podcast vertelt de psychiater Christopher André herinnert dat Onze gedachten beschrijven de wereld niet alleen, ze bedenken er ook een beetje de wereld mee.Wat we in stilte tegen elkaar zeggen, zelfs als het stiekem is, bepaalt uiteindelijk wat we waarnemen en hoe we daarmee omgaan.

De oude Coué-methode Het is dus geen bijgeloof, maar een manier om met jezelf in het reine te komen: wanneer een idee wortel schiet, volgt het lichaam uiteindelijk. Niet door magie, maar door innerlijke consistentie. geloven opent een doorgang.

Op de fiets zie je het duidelijk. Deze vriend waar we het over hebben, gaat niet op pad uit angst voor de kou. Hij werpt geen schaduw. Hij glipt gewoon de zin in: "Ik ga het voelen. Ik ga het ten volle ervaren." Et Alles past zich aan: het gebaar, de ademhaling, de aandacht.

Dus elke pedaalslag bevestigt zijn verhaal. Hij probeert zichzelf niet te overtuigen. Hij bewoont wat hij zichzelf vertelt.

Actief optimisme: wat sport onthult

De fiets is een discrete meester, die zonder woorden spreekt. Het laat simpelweg zien dat inspanning altijd een spoor achterlaat, dat moeilijkheid geen muur is maar een deur, en dat het lichaam, zodra we er even naar luisteren, snel leert.

We kennen allemaal die kerel die, ongeacht wat er gebeurt, uitgaat6:30 uur. Onvolledige nacht, snijdende lucht, een sluier van mist. Hij vraagt ​​zich niet af hoe hij het koud zal krijgen, maar hoe hij ermee om moet gaan: meegaan met de stroom van de stekende lucht, de geur van vochtige aarde opsnuiven, zijn eigen ademhaling in de stilte onderscheiden. Zijn eerste doel is simpel: in beweging komen. Het tweede, persoonlijker: de woorden kiezen die zijn uitje zullen begeleiden.

Daar zit de nuance. Hij probeert niet het ongemak weg te nemen, maar zich te verheffen boven de stroom aan opmerkingen die het ongemak alleen maar vergroten.Hij zei tegen zichzelf: "Ik ga vooruit. Ik sta buiten. Dat is al een overwinning." En dan valt er iets op zijn plaats.

Het lichaam volgt. Door voortdurend de frisse lucht te trotseren, past het zich aan, raakt eraan gewend. Niet dat de kou verdwijnt, maar omdat de blik verandert voor hem.

Blaise Pascal had het gezien: "We lijden niet zozeer onder de dingen zelf, maar onder de geschiedenis die we ermee associëren. De wereld is nog steeds hetzelfde; het is onze manier van denken die het landschap verandert."

Waarom zijn sommige mensen gelukkiger?

Omdat ze de kunst van het anders benoemen van dingen cultiverenWat lijkt " moeilijk " wordt vruchtbare grond; de" mislukking " wordt gerecycled tot grondstoffen; de " regen " is geen obstakel meer, maar een sfeer.

Wij worden niet per se met dat perspectief geboren. We leren het op dingen te plaatsen, zoals het verstellen van een cameralens: er verandert niets in de omgeving, maar alles wordt duidelijker.

Vervolgens lopen de zinnen vloeiend: "Het is te moeilijk." maakt plaats voor "Ik boek hier vooruitgang.". "Ik kan het niet." wordt zachter in "Ik zet een stap vooruit.". "Ik wil niet falen." opent in "Ik zal het proberen.".

Het zijn kleine verbuigingen, bijna niets, maar ze veranderen de bergkam.

Fietsen daarentegen geeft ons tastbaar bewijs. Niets abstracts: "Ik heb volgehouden. Ik ben opnieuw begonnen. Ik ben veranderd." Je voelt in je benen wat elders slechts een idee zou zijn.

Wat zich dan ophoopt is niet alleen vorm, maar ook intern kapitaal: concrete herinneringen waarin we onszelf verrasten door te overtreffen wat we dachten dat we warenHieruit ontstaat een persoonlijke fabel, geen verzinsel, maar een verhaal dat waar genoeg is om ons op dagen van twijfel staande te houden.

De 3 sleutels 3bikes wegnemen

Tot slot,

Deze vriend die alles positief bekijkt, is zich bewust van de realiteit en zweeft niet boven de dingen. Hij houdt simpelweg een innerlijke pen vast en kiest de woorden die hij wil doornemen.

Hij begreep dat geluk geen eindstreep of een permanente staat is, maar een richting, een manier om je voeten op de grond te zetten, naar de lucht te kijken en te verwelkomen wat er komt. Een vooroordeel, dat klopt, maar wel een opzettelijk, bewust en zorgvuldig gevormd vooroordeel..

Door er voortdurend naartoe te bewegen, verandert het landschap uiteindelijk: hetzelfde routedezelfde seizoenen, maar een ander, leefbaarder landschap.

Dus misschien Het begint allemaal daar: in de manier waarop we met elkaar praten, onze verhalen vertellen, elkaar gezelschap houden.

Wat als wij ook eens een innerlijk verhaal zouden proberen te schrijven dat warm genoeg is om ons naar buiten te vergezellen, zelfs zonder handschoenen?

=> Vind al onze sociale artikelen: Lees ook onze eerdere artikelen Mag

=> En om je vreugde nog meer te vergroten, bekijk deze inspirerende video: Hoe word je eindelijk GELUKKIG? (met Christophe André)